یاد گرفته ام همیشه نخندم دارم عبور می شوم از این بیابان ... که سر گذشت من است توی چهار چوب شکسته روی دیوار می خندم ! با غریبه ای که ... مقابلم ایستاده ! با خودم هم خودی نیستم گم شدم از هر چی می گذرم می رسم به سرزمینی که جغد کبورتر است آواز مرده و من در عزای خودم ایستادم ! مریم اخزری دلم می خوات تو برگردی همین الان به رویا هام تو این شبها کسی هستی که من احساسشو می خوام ... باد می چسباند عریانی خود را بر تنت تا هم آغوشی کند با موجهای دامنت گیسویت را تاب خواهد داد و تابم می دهد عشوه هایت ، فتنه ی گیسو به ناز آلودنت دست ها می لرزد و گم می کند خود را دلم تاب می آرد مگر در ماجرای دیدنت آبرویش کم کمک می ریزد از چشمان من راه می افتدبه سمت ردپای رفتنت باد دست آموز گیسوهات توفان می شود ترک کن این عادت از باد هم دل بردنت باد می آید پریشانت کند اما چه زود خواب خواهد رفت روی مخمل پیراهنت ابوالفضل عماد آبادی پیراهن غزل یکریز توی حافظه ام ساز می زنی دلت با غصه در گیره نگات آشوبه و داغون سکوتت داره خیس میشه از این آرامش بارون تمومه لحظه ها ماته اسیر ترسو تردیدی شبی که بغض ِ تصویره منو از پنجره دیدی 
یعنی مرا میان خودم می پراکنی
می آیی و نفس به نفس ،می نشینی و
دور تمام ثانیه ها عشق می تنی
ها ! این منم ، شکسته ترین کوزه سفال
حالا که شهر ، پر شده از آدم آهنی
تو از کدام راه می آیی که این چنین
از خلق و خوی منجمد شهر ، ایمنی
پیراهنت ، شبیه غزل های حافظ است
یعنی پر است از طرب و شور و روشنی
من کفش هام ، مثل شما رو به راه نیست
تنها برو ، مکاشفه خوب رفتنی.
.......
رقیه ندیری
| Design By : Pichak |
Authors
